Ik zie een vrouw lopen, een kruik op haar schouder. Ze haalt water voor haar gezin, zoals ze dat gisteren ook deed. En eergisteren. En de dag ervoor. Ze vult de kruik, ze zorgt, ze geeft. En morgen zal ze opnieuw lopen, omdat ze houdt van de mensen om haar heen. Op een dag vraagt iemand haar: "wie zorgt er voor jou?". De vrouw blijft even staan. Niet omdat ze het antwoordt niet weet, maar omdat niemand haar die vraag ooit eerder stelde.

Kijk eens naar haar, ze loopt gebukt. Al twaalf jaar. Ziek. Moe. Teleurgesteld. Ze heeft van alles geprobeerd… maar niets heeft haar echt geholpen. En toch geeft ze niet op. Ze baant zich een weg door de menigte en raakt de zoom van Jezus’ kleed aan. Omdat ze ergens gelooft: als ik maar bij Hem kom…

Beeld je het volgende eens in: een kind heeft zich bezeerd en roept om zijn moeder. Het kruipt op schoot en laat de splinter zien. De splinter is er en de pijn is er ook. Maar haar armen zijn veilig en de stem van de moeder is zacht en troostend. Het kind mag bij de moeder zijn. Mooi he?