Het is zondagmorgen. Ze staat voor de spiegel en strijkt nog even met haar handen over haar jurk. Haar haar zit goed. Beneden hoort ze de kinderen. Nog even en ze moeten vertrekken. Ze kijkt naar zichzelf. Niemand die aan haar zal zien dat ze vannacht nauwelijks heeft geslapen. Dat het gesprek van gisterenavond nog door haar hoofd gaat. Dat er woorden zijn gevallen die pijn deden en dat ze eigenlijk niet weet hoe het verder moet. Beneden trekt ze haar jas aan.

Ik zie een vrouw lopen, een kruik op haar schouder. Ze haalt water voor haar gezin, zoals ze dat gisteren ook deed. En eergisteren. En de dag ervoor. Ze vult de kruik, ze zorgt, ze geeft. En morgen zal ze opnieuw lopen, omdat ze houdt van de mensen om haar heen. Op een dag vraagt iemand haar: "wie zorgt er voor jou?". De vrouw blijft even staan. Niet omdat ze het antwoordt niet weet, maar omdat niemand haar die vraag ooit eerder stelde.

Kijk eens naar haar, ze loopt gebukt. Al twaalf jaar. Ziek. Moe. Teleurgesteld. Ze heeft van alles geprobeerd… maar niets heeft haar echt geholpen. En toch geeft ze niet op. Ze baant zich een weg door de menigte en raakt de zoom van Jezus’ kleed aan. Omdat ze ergens gelooft: als ik maar bij Hem kom…