Kijk eens naar haar, ze loopt gebukt. Al twaalf jaar. Ziek. Moe. Teleurgesteld. Ze heeft van alles geprobeerd… maar niets heeft haar echt geholpen. En toch geeft ze niet op. Ze baant zich een weg door de menigte en raakt de zoom van Jezus’ kleed aan. Omdat ze ergens gelooft: als ik maar bij Hem kom…

Beeld je het volgende eens in: een kind heeft zich bezeerd en roept om zijn moeder. Het kruipt op schoot en laat de splinter zien. De splinter is er en de pijn is er ook. Maar haar armen zijn veilig en de stem van de moeder is zacht en troostend. Het kind mag bij de moeder zijn. Mooi he?

Herken je dit? Je bent volwassen, je hebt je eigen leven, je werk, verantwoordelijkheden, relaties. En meestal gaat het je goed af. Je leven is aardig op de rit, je weet wat je moet doen, je staat je mannetje wel. En toch kan één reactie van iemand, een antwoord dat uitblijft of een afwijzing, je dieper raken dan je zou willen.