Het is zondagmorgen. Ze staat voor de spiegel en strijkt nog even met haar handen over haar jurk. Haar haar zit goed. Beneden hoort ze de kinderen. Nog even en ze moeten vertrekken. Ze kijkt naar zichzelf. Niemand die aan haar zal zien dat ze vannacht nauwelijks heeft geslapen. Dat het gesprek van gisterenavond nog door haar hoofd gaat. Dat er woorden zijn gevallen die pijn deden en dat ze eigenlijk niet weet hoe het verder moet. Beneden trekt ze haar jas aan.

Ik zie een vrouw lopen, een kruik op haar schouder. Ze haalt water voor haar gezin, zoals ze dat gisteren ook deed. En eergisteren. En de dag ervoor. Ze vult de kruik, ze zorgt, ze geeft. En morgen zal ze opnieuw lopen, omdat ze houdt van de mensen om haar heen. Op een dag vraagt iemand haar: "wie zorgt er voor jou?". De vrouw blijft even staan. Niet omdat ze het antwoordt niet weet, maar omdat niemand haar die vraag ooit eerder stelde.

Kijk eens naar haar, ze loopt gebukt. Al twaalf jaar. Ziek. Moe. Teleurgesteld. Ze heeft van alles geprobeerd… maar niets heeft haar echt geholpen. En toch geeft ze niet op. Ze baant zich een weg door de menigte en raakt de zoom van Jezus’ kleed aan. Omdat ze ergens gelooft: als ik maar bij Hem kom…

Beeld je het volgende eens in: een kind heeft zich bezeerd en roept om zijn moeder. Het kruipt op schoot en laat de splinter zien. De splinter is er en de pijn is er ook. Maar haar armen zijn veilig en de stem van de moeder is zacht en troostend. Het kind mag bij de moeder zijn. Mooi he?

Herken je dit? Je bent volwassen, je hebt je eigen leven, je werk, verantwoordelijkheden, relaties. En meestal gaat het je goed af. Je leven is aardig op de rit, je weet wat je moet doen, je staat je mannetje wel. En toch kan één reactie van iemand, een antwoord dat uitblijft of een afwijzing, je dieper raken dan je zou willen.

Stel je voor: je loopt door de woestijn. De zon brandt op je huid, het stof plakt aan je voeten en alles in je verlangt naar water; naar iets dat verfrist, verzacht, leven geeft. Dan zie je in de verte iets glinsteren. Eindelijk! Water. Je buigt je naar voren en drinkt, maar het smaakt bitter! Deze blog gaat over de weg van Mara naar Elim. Over eerlijkheid naar overgave, van bitterheid naar verfrissing. We leren dat heling komt in en door Zijn nabijheid.