Beeld je het volgende eens in: een kind heeft zich bezeerd en roept om zijn moeder. Het kruipt op schoot en laat de splinter zien. De splinter is er en de pijn is er ook. Maar haar armen zijn veilig en de stem van de moeder is zacht en troostend. Het kind mag bij de moeder zijn. Mooi he?

Herken je dit? Je bent volwassen, je hebt je eigen leven, je werk, verantwoordelijkheden, relaties. En meestal gaat het je goed af. Je leven is aardig op de rit, je weet wat je moet doen, je staat je mannetje wel. En toch kan één reactie van iemand, een antwoord dat uitblijft of een afwijzing, je dieper raken dan je zou willen.

Stel je voor: je loopt door de woestijn. De zon brandt op je huid, het stof plakt aan je voeten en alles in je verlangt naar water; naar iets dat verfrist, verzacht, leven geeft. Dan zie je in de verte iets glinsteren. Eindelijk! Water. Je buigt je naar voren en drinkt, maar het smaakt bitter! Deze blog gaat over de weg van Mara naar Elim. Over eerlijkheid naar overgave, van bitterheid naar verfrissing. We leren dat heling komt in en door Zijn nabijheid.